Silent Hill: ThailanD
ยินดีต้อนรับสู่ เว็บไซต์อย่างเป็นทางการของ Silent Hill ประเทศไทย เนื่องจากระบบยังไม่เข้าที่เท่าที่ควร ระบบรูปภาพหายไปบางส่วนทำให้ไม่สามารถโชว์รูปภาพได้ในบางกระทู้ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ ขอให้มีความสุขในการรับชมเว็บครับ

Wake up [Short story]

อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป Go down

Wake up [Short story]

ตั้งหัวข้อ by Sun The Bones on Sat Feb 15, 2014 7:24 pm

ผมตื่นขึ้นมาในสภาวะที่สับสนและมึนงง ผมจำไม่ได้แน่ชัดว่ามันเกิดอะไรขึ้นเมื่อคืนนี้ ผมจำได้แค่ว่าเมื่อคืนผมกำลังขับรถกลับบ้านเพื่อไปเจอน้องสาวของผมอีกเมืองนึง เธอเป็นสมาชิกคนเดียวของครอบครัวที่ผมเหลืออยู่ แต่ผมยังจำไม่ได้ว่าเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นเมื่อคืน เพราะผมกำลังขับรถอยู่ดีๆ และตอนนี้ผมอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมประหลาดๆ กำแพงเต็มไปด้วยคราบสกปรก หลอดไฟมีเพียงหลอดนีออนที่ติดๆดับๆอยู่บนเพดานตรงกลางห้อง ตอนนี้ผมกำลังนอนลืมตาอยู่บนเตียงซึ่งลักษณะของมันก็เหมือนเตียงคนไข้ดีๆนี้เอง ถ้าที่นี้เป็นโรงพยาบาล แล้วไหนล่ะที่ให้น้ำเกลือ ไหนล่ะคอมพิวเตอร์สำหรับหมอ แต่มันไม่สำคัญหรอก มันสำคัญตรงที่ว่าทำไมผมถึงมานอนอยู่ในสถานที่แปลกๆแบบนี้ได้ ยิ่งคิดเรื่องนี้มากเท่าไร ผมก็ปวดหัวเหลือเกิน พยายามยังไงมันก็นึกไม่ออก 

   ผมเริ่มลุกขึ้นนั่งลงที่เตียงและมองสำรวจห้องเล็กๆนี้อีกครั้ง ตรงมุมห้องฝั่งตรงข้ามกับเตียงมีตู้เสื้อผ้าอยู่ ข้างๆตู้เสื้อผ้าก็มีประตูซึ่งผมเดาว่าต้องเป็นห้องน้ำแน่ๆ ผมสังเกตที่ข้างๆเตียงมีโต๊ะเล็กๆตัวหนึ่งตั้งอยู่ บนโต๊ะเต็มไปด้วยนิตยสารนางแบบซึ่งผมคุ้นเคย แต่นิตยสารเหล่านั้นเป็นฉบับเก่าเมื่อหลายปีมาแล้วแต่ผมก็ไม่ได้สนใจอะไรกับมันมาก เมื่อผมสังเกตรอบๆห้องเสร็จแล้วผมก็รีบตรงเข้าไปเปิดประตูห้องที่อยู่ใกล้ๆกับตู้เสื้อผ้า สรุปแล้วห้องนั้นคือห้องน้ำเหมือนที่ผมเดาไว้จริงๆ แต่มันออกจะสกปรกไปหน่อยเพราะตามผนังนั้นไม่ต่างอะไรกับในห้องนอนเลย ชักโครกก็มีน้ำสีดำๆอยู่ส่งกลิ่นเหม็นชวนคลื่นไส้ กระจกก็แตกเต็มพื้นบริเวณอ่างล้างหน้า เมื่อนึกถึงอ่างล้างหน้าผมก็ลองเปิดก็อกน้ำดูเพราะตอนนี้ผมรู้สึกกระหายน้ำมาก แต่ผลลัพธ์ก็คือผมไม่ได้อะไรเลย ไม่มีแม้แต่น้ำสักหยดเดียว 

   หลักจากที่สำรวจห้องน้ำและไม่ได้อะไรเลย ผมก็ออกมาจากห้องน้ำแล้วเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า ผมเปิดมันออกดูอย่างง่ายดายและหวังว่าคงจะเจออะไรที่เป็นประโยชน์ได้บ้าง และบิงโก! ตามคาดหมายไว้ ผมเจอขวดน้ำเปล่าซึ่งมีน้ำอยู่ครึ่งขวดผมดีใจมากจึงหยิบขวดน้ำนั้นมา และ ก็เปิดฝายกขึ้นดื่มดับอาการกระหายน้ำ ตอนนี้ผมรู้สึกดีขึ้นมาก ผมจึงสำรวจในตู้ต่อไปและก็พบกระเป๋าสตางค์ของผม ซึ่งผมประหลาดใจมากว่ามันออกมาจากกระเป๋ากางเกงผมได้ยังไง จะต้องมีใครเอามันออกมาแน่ ว่าแล้วผมลองเช็คของในกระเป๋าดู พบว่าไม่มีอะไรหายไปเลย เงินทั้งหมดยังอยู่ครบ บัตรประชาชน ใบขับขี่ ทุกอย่างอยู่ในที่ของมัน แต่ทำไมไอ้คนที่เอามันมาไว้ในตู้ถึงไม่ขโมยมันไปล่ะ เรื่องนี้สร้างความประหลาดใจให้ผมมาก และแน่นอนผมก็รู้สึกกลัวมากด้วยผมจึงไปที่ทางออกเพื่อออกจากห้องนี้ และประตูมันก็ไม่ได้ล็อกผมจึงเปิดออกดู แต่ผมก็ไม่ประมาทผมจึงเปิดมันออกอย่างช้าๆพร้อมสำรวจเส้นทางไปด้วย 

   เมื่อออกมาพบว่าผมอยู่ตรงบริเวณทางเดินของโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง แต่มันก็แปลกดีเพราะมันช่างน่ากลัวกว่าในห้องมากนัก กำแพงเปื้อนเลือดเต็มไปหมด แถมไม่มีผู้คนสักคนบริเวณนี้ นี้มันบ้าชัดๆ ผมตกใจแต่ก็รวบรวมสติเอาไว้ ผมจึงไม่ปรี๊ดแตกหรือแตกตื่นแตกลึกๆแล้วผมกลัวมาก ผมจึงวิ่งไปทางซ้ายมือตรงไปยังประตูบานใหญ่ ผมเอามือผลักมัน แต่มันก็ไม่ขยับเอาเลย ผมลองขยับอีกครั้งแต่ก็ไม่เป็นผล ผมจึงวิ่งไปทางตรงกันข้ามกับประตูซึ่งก็เป็นทางเดินยาวๆ และในขณะที่วิ่งอยู่นั้นผมก็ได้ยินเหมือนกับเสียงของเหล็กครูดกับพื้น เสียงของมันดังชัดเจนและใกล้เข้ามามาก ผมจึงต้องเร่งฝีเท้าวิ่งเพื่อหาประตูสักบ้าน ผมวิ่งตรงไปตามทางเดินอย่างรวดเร็ว เสียงเหล็กครูดกับพื้นก็ค่อยๆเบาลง

   มันช่างเหนื่อยจริงๆหลังจากที่วิ่งอะไรที่คาดว่าจะสามารถฆ่าคุณได้ แต่เมื่อมันอยู่ไกลเกินได้ยิน ผมก็โล้งใจขึ้นมาก ผมจึงยืนพักเหนื่อยสักหนึ่งนาทีพยายามคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ ซึ่งก็เปล่าประโยชน์เช่นเคย รู้งี้ผมไม่น่าตื่นขึ้นมาเลย เพราะนี้ไม่ต่างอะไรกับนรกดีๆเลย 
 
   เมื่อหายเหนื่อยแล้ว ผมจึงเปิดประตูทางขวามือผม ผมเข้ามาอยู่อีกห้อง มันคือห้องคนไข้รวมนั้นเอง ผมหยุดนิ่งสักพักเพราะผมได้ยินเสียงรองเท้าสนสูงดังมาจากมุมมืดๆตรงหน้าผม ห่างจากผมก็มากพอสมควร ซึ่งจะต้องเป็นพยาบาลที่นี้แน่ๆ ซึ่งลดความตึงเครียดให้ผมได้บ้าง 

   "สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าที่นี้คือที่ไหน และ มันเกิดอะไรขึ้น คุณช่วยผมหาทางออกจากที่นี้ได้ไหมครับ" ผมพูดไปยังมุมมืดๆที่คิดว่าพยาบาลกำลังเดินมาหาผม และเมื่อผมสามารถเห็นได้ชัดเมื่อเธอออกมา เธอคือพยาบาลจริงๆ แต่มันแปลกตรงที่ว่าที่หัวของเธอนั้นเหมือนมีผ้าพันแผลเน่าๆพันอยู่ทั้งหัว ไม่มีเสียงพูดตอบรับมา เธอเพียงแค่เดินตรงมาหาผม แถมในมืดยังถือมีดอีก 
   "ไม่เอานาคุณ ผมช่วยคุณเปิดผ้านั้นออกได้น่ะครับ แต่ได้โปรดเถอะวางมีดนั้นลงได้ไหม" ผมพูด แต่่เธอก็ยังเดินตรงมาที่ผม พร้อมแกว่งมีดฟันอากาศไปด้วย ผมจึงวิ่งกลับหลังไปที่ประตูที่ผมเข้ามา แต่มันล็อกเหมือนมีอะไรกันประตูเอาไว้ ดังนั้นผมก็ไม่มีทางออกจากห้องนี้แล้ว 
   "ถอยออกไปนะคุณ ผมไม่อยากทำร้ายคุณหรอกน่ะวางมีดลงเถอะ" แต่นางพยาบาลไม่ฟังผมเลย เธอตรงมาที่ผมหมายจะฟันผม แต่ผมเอามือง้างแขนเธอไว้ได้ แล้วผมก็ผลักเธอออกห่าง เธอแค่ถอยไปไม่กี่ก้าวเธอช่างทรงตัวได้ดีนัก แต่ผมไม่สนใจหรอก ผมก็แค่หนีเข้าไปในมุมมืดและเปิดประตูหนีนางพยาบาลซ่ะ 
   
   ผมวิ่งเข้าไปในมุมมืดเพราะมันมีประตูที่สามารถเปิดไปอีกห้องได้ ผมรีบวิ่งไปที่ประตู ผมหันหลังกลับไปมองนางพยาบาลคนนั้น เธอค่อยๆตามผมมาอย่างช้าๆ...

   "แผละ!!!" มีของแหลมบางอย่างแทงทะลุท้องของผม มันคือใบมีดขนาดยักษ์ คนที่ถือมันก็คือชายรูปร่างกำยำสวมใส่หน้ากากพิรามิด เขายืนรอผมอยู่ที่หน้าประตูบานนั้น รอผมวิ่งมาติดกับ 
   "ทำไม" ผมถามเขาออกมา แต่สิ่งที่เขาตอบได้เป็นเหมือนเสียงคำรามออกมา เขาดึงใบมีดนั้นออกจากร่างผม แล้วเดินเข้าไปในประตูบานนั้น ผมนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นมองไส้และอวัยวะภายในที่ไหลมาอยู่บนพื้น ผมพยายามรวมรวมแล้วยัดลงไปในหน้าท้องเหวอะหวะ แม้มันจะช่วยอะไรมากก็ตามเพราะยังไงก็ต้องตายอยู่ดี แต่ก็พยายามยื้อชีวิตได้บาง แต่ก็ไม่เสมอไปเมื่อนางพยาบาลคนนั้นเดินมาหยุดข้างหลังผม ผมหันไปดูอย่างช้าๆเพราะไม่มีแรง ตอนนี้เธอยกมีดขึ้นมาและเล็งมาที่หัวของผม และเธอก็ลงมือทันที "แผละ!!!"...

   "อย่าาาาาา" ผมลั่นเสียงออกมาอย่างสุดๆ ยังคงตกใจกับความฝันที่เพิ่งเห็นมา ทุกอย่างดูน่ากลัวและสมจริงมาก 
   "นั้นมันฝันบ้าอะไรว่ะนั้น" ผมอุทานออกมา ก่อนจะเหลือบดูนาฬิกาดิจิตอลที่ติดไว้หน้ารถ นาฬิกาบอกเวลาหกโมงเช้า ซึ่งผมขับรถมาหยุดนอนตรงข้างทางหลวง ผมกำลังจะไปเยี่ยมน้องสาวของผม ผมมักจะไปเยี่ยมเธอทุกๆวันหยุดยาวๆอยู่แล้ว และปกติผมมักจะใช้เส้นทางตรงเสมอ แต่ครั้งนี้ผมลองใช้ทางลัดตามที่เพื่อนร่วมงานผมบอกดู ซึ่งเส้นทางลัดผมจะต้องผ่านเมืองชื่อ "ไซเลนท์ ฮิลล์" ซึ่งผมไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย แต่ไหนๆผมก็มาแล้ว การใช้ทางลัดอาจจะช่วยให้ผมประหยัดเวลาได้หลายชั่วโมง ว่าแล้วผมก็สตาร์ทรถ ขับไปตามเส้นทางจนมาเจอป้าย "ยินดีต้อนรับสู่ ไซเลนท์ ฮิลล์" มันแปลกมากที่เวลาเช้าๆแบบนี้หมอกจัดมาก และผมก็ขับไปตามเส้นทางของถนนในเมืองไซเลนท์ ฮิลล์ ขับไปได้เรื่อยๆรถผมเกิดเสียหลักขึ้นมาจนมันเสียการควบคุมจนไปกับรถที่จอดไว้ข้างทาง มันทำให้ผมสลบไป
   
   ผมตื่นขึ้นมาในสภาวะที่สับสนและมึนงง ผมรู้สึกว่าผมอยู่บนเตียงในห้องที่ดูคุ้นตามาก...ไม่น่ะห้องนี้มันคือห้องเดียวกับที่ผมตื่นมาเจอในความฝันเมื่อคืนเลย ทุกสิ่งทุกอย่างในห้องนี้ที่ความฝันมีกลับมีอะไรที่เหมือนในชีวิตจริงของผมในตอนนี้มาก นี้มันบ้าอะไรกันแน่ ผมไม่น่าใช้ทางลัดผ่านเมืองนี้เลย...

..........................................
Sun The Bones
avatar
Sun The Bones
Moderators
Moderators

จำนวนข้อความ : 84
พลังแห่งพระเจ้า : 157
Like People : 18
Join date : 21/11/2012
Age : 21
ที่อยู่ : Planet Earth
. : Nurse

ดูข้อมูลส่วนตัว http://sunthebones.forumth.com/

ขึ้นไปข้างบน Go down

อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป ขึ้นไปข้างบน


 
Permissions in this forum:
คุณไม่สามารถพิมพ์ตอบ